Κερδίζει τις εντυπώσεις το "Αν" του Παπακαλιάτη

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν η ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη “Αν”. Τη φωτογραφία και τη μουσική επένδυση που ήταν εκπληκτική, την περιμέναμε, καθώς μας έχει συνηθίσει σ’ αυτό το ιδιαίτερο τρόπο που αποτυπώνει την καθημερινότητα γύρω του, προσδίδοντάς της μια μοναδική μαγεία που πηγάζει απ’ τις μικρολεπτομέρειες. 

Τη σκηνοθετική του ιδιότητα, την είχαμε γνωρίσει μέσα από κάποιες δημοφιλείς και αγαπημένες σειρές του, όπου πήραμε μια γεύση απ’ το ταλέντο του, ωστόσο στην ταινία ήταν εντυπωσιακή η προσπάθειά του. Κάποια σκηνοθετικά τρικ είναι ιδιαίτερα ευφυή, όπως εκεί που περπατάνε στην Πλάκα με τη συμπρωταγωνίστριά του και εκεί που έχει ήλιο και είναι ελαφριά ντυμένοι, αρχίζει να χιονίζει και βάζουν παλτό-σκουφάκια, σηματοδοτεί την αλλαγή των εποχών, το πέρασμα του χρόνου. Αντί δηλαδή να γράψει 6 μήνες μετά, δημιουργεί αυτό το ευφάνταστο σκηνοθετικό τρικ. Ακόμα, το ότι οι Ελενίτσα και ο Αντωνάκης, απ’ την παλιά ελληνική ταινία, αφηγούνται την ιστορία, δίνει ένα άρωμα αθωότητας και νοσταλγίας μιας άλλης εποχής, με τη λατέρνα που εμφανίζεται να συνδέει αυτές τις 2 εποχές, το παρελθόν με το παρόν. 

Επίσης, το όλο concept της ταινίας, το ότι την παρουσιάζει σε δύο χρόνους, πως θα είχε εξελιχθεί η ζωή του Αν είχε γνωρίσει την Χριστίνα και πως Αν δεν την είχε γνωρίσει, κάπως σαν να παρουσιάζει 2 παράλληλα σύμπαντα, τα οποία είναι αρχικά εντελώς συγκρουόμενα, αλλά με το πέρας της ταινίας αλληλοσυνδεόμενα και άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, κάνουν τους θεατές να ταυτιστούν αρχικά με το ένα σύμπαν και στο τέλος με το άλλο. Στην ουσία αναιρεί στο τέλος, την επιλογή που φαινόταν τόσο ιδανική και σωστή και προάγει την επιλογή που αρχικά φαινόταν λανθασμένη, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση στους θεατές. 

Αυτό που είναι πιο εντυπωσιακό στην ταινία, είναι που βάζει τον καθ’ ένα να σκεφθεί πως οι μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας, οι αποφάσεις που φαίνονται εντελώς αθώες και απλές, μπορούν να αλλάξουν τα πάντα στη ζωή μας. Η λέξη που στην ταινία χρησιμοποιείται πάρα πολύ, η μοίρα. Και φυσικά το γεγονός ότι η ταινία ήταν εναρμονισμένη στην πραγματικότητα, παρουσιάζοντας με ένα δικό της τρόπο την κρίση, την ανεργία και τις προβληματικές σχέσεις των ανθρώπων που δημιουργούνται στο πλαίσιο αυτό. 

Τέλος το εκπληκτικό καστ αποτελεί απ’ τα πολύ θετικά της ταινίας, όπου τους πρωταγωνιστές  Χριστόφορο Παπακαλιάτη και Μαρίνα Καλογήρου, πλαισιώνουν η Μάρω Κοντού, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, η Θέμις Μπαζάκα, η Μαρία Σολωμού, ο Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και ο Φάνης Μουρατίδης.

Βάνα Ψυχογιού