Η λάμψη των γιορτών δεν είναι αρκετή για να επισκιάσει τα πάντα

Χριστούγεννα: Αναμφισβήτητα μια ανάπαυλα από τις στεναχώριες και τη μιζέρια της καθημερινότητας, μια μεταφορά σε μια άλλη πραγματικότητα, σ’ έναν άλλο κόσμο, όπου όλα φαίνονται καλύτερα, πιο αισιόδοξα , πιο φωτεινά.

 

Παρόλη την κρίση, ο κόσμος εξακολουθεί να ξεχύνεται στα μαγαζιά, περισσότερο βέβαια για να χαζέψει όχι για να επιδοθεί στις παλαιότερες σπατάλες του και για να πάρει κάτι ενδεικτικό για τους ανθρώπους που αγαπάει, γιατί Χριστούγεννα χωρίς ανταλλαγές δώρων δεν γίνονται… Ωστόσο, υπάρχουν και οι άπειροι άνεργοι, που φυσικά αρκούνται στο “look but don’t touch”. Είναι και αυτό πλέον μια πραγματικότητα που τείνει να γίνει καθημερινότητα. 

Φωτάκια, δεντράκια, σπιτάκια κι άλλα πολλά –άκια δεσπόζουν παντού, καλώντας τον κόσμο σε έναν ονειρικό κόσμο, σε μια ψευδαίσθηση 2 εβδομάδων, όσο διαρκούν ουσιαστικά οι γιορτές. Μέσα όμως σ’ όλο αυτή τη γιορτινή ατμόσφαιρα και τα πολλά φωτάκια, οι άνθρωποι που δεν έχουν κυριολεκτικά στον ήλιο μοίρα, φαίνονται πιο έντονα από ποτέ. Είναι τραγική ειρωνεία, από τη μία ο “οργασμός” στολισμού και λάμψης και κάτω στο δρόμο άνθρωποι που κοιμούνται σε κούτες, ή σφιχτά τυλιγμένοι σε κουβέρτες.  

Την περίοδο αυτή βέβαια,  όλοι θυμούνται ότι υπάρχουν άνθρωποι, που δεν έχουν ούτε τα βασικά να επιβιώσουν, ενώ όλη αυτή η πλασματική χαρά που επικρατεί είναι σαν να τους κοροϊδεύει. Πάντα με ενοχλούσε, που μόνο στις γιορτές θυμόμαστε ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δεν έχουν φαγητό, κάπου να μείνουν ή ζεστά ρούχα. Και δώστου οι διαφημίσεις από παντού για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που πεινάνε, τα παιδάκια που δεν έχουν οικογένεια και ούτω καθεξής. Τα μπαζάρ, οι εκθέσεις, οι παντός τύπου εκδηλώσεις αλληλεγγύης και ενισχύσεις των άπορων και των αδυνάτων. Όχι πως είμαι κατά, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να γίνονται σε πιο συχνή βάση και όχι μόνο στις γιορτές. 

Και φυσικά όλοι εμείς, που όταν έρχονται γιορτές γινόμαστε πιο φιλάνθρωποι από ποτέ και θεωρούμε ότι πρέπει να βοηθάμε όσο περισσότερο μπορούμε τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, κάτι σαν έθιμο, έτσι για να μας πάει καλά ο χρόνος και να πείσουμε τον εαυτό μας ότι το κάναμε το χρέος μας.

Παράλληλα, την εορταστική περίοδο, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω μας, που βιώνουν τη μοναξιά εντονότερα από ποτέ, είτε είναι ηλικιωμένοι που έχουν απομείνει μόνοι τους, ή άνθρωποι που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα και γενικά όσοι που έτσι τα έφερε η ζωή ή οι συγκυρίες και γιορτάζουν μοναχικά. Οι γιορτές θυμίζουν περισσότερο από ποτέ σ’ αυτούς τους ανθρώπους, ότι είναι μόνοι.

Σε καμιά περίπτωση, δεν θέλω να χαλάσω την διάθεση και το εορταστικό κλίμα που επικρατεί. Απλώς, καλό θα ήταν να βγούμε λίγο από αυτό που μας επιβάλλουν να νιώθουμε και να πράττουμε μόνο και μόνο επειδή είναι γιορτές και να σκεφτούμε τους τριγύρω μας με ουσιαστικό τρόπο, συμπαραστεκόμενοι σε κάποιους που μας έχουν ανάγκη και ανοίγοντας τα μάτια μας να δούμε λίγο παραπέρα από το υλιστικό θέμα των γιορτών. Τα ειλικρινή  συναισθήματα, η ουσιαστική επαφή, ένα απλό χαμόγελο και μια ζεστή αγκαλιά είναι αρκετά.

Blogger