Εικόνες της καθημερινότητας....

Αθώα παιδικά μάτια, ατενίζουν με φόβο και αγωνία το μέλλον… Σ’ αυτή τη νέα χώρα που ήρθαν, τα πράγματα μάλλον δεν είναι καλύτερα από εκεί που ήταν πριν… Στοιβαγμένα σε ένα καρότσι σούπερ-μάρκετ, αντί για παιδικό καροτσάκι, για να μπορεί να τα μετακινεί ο πατέρας τους ευκολότερα… 

Ο πατέρας, πάει να πάρει κάτι να πιεί απ' το περίπτερο. Τον περιμένουν με αγωνία να γυρίσει, δίπλα από ένα κάδο απορριμμάτων… Είναι  το μοναδικό τους στήριγμα. 

Το μικρότερο κλαίει, τον ζητάει. Εικόνες ενταγμένες για τα καλά πλέον στην καθημερινότητα όλων των Ελλήνων, εδώ στο πάρκο του Βενιζέλου στην Εγνατία. Οι αθώοι, οι οικονομικά ασθενέστεροι και οι μετανάστες είναι αυτοί πάντα που την πληρώνουν. Λίγο αργότερα, ένας άστεγος έχει σκαρφαλώσει στον ίδιο κάδο, κοιτάζοντας για πολύ ώρα το περιεχόμενό του. Απελπισμένος που δεν βρίσκει κάτι να φάει, φεύγει… Εικόνες που δεν αποτελούν πλέον εξαίρεση, αλλά κανόνα….  Ελλάδα εν έτει 2012.

Λίγο αργότερα, τα δύο κοριτσάκια σβήνουν προσωρινά τη θλίψη απ' το πρόσωπό τους, παίζοντας ανέμελα παρόλη την ανέχεια που βιώνουν…. Άλλωστε, αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό των παιδιών, χαίρονται και ενθουσιάζονται  με πολύ μικρά πράγματα...Η παιδική αθωότητα και η ανεμελιά νικούν έστω για λίγο τις ανυπέρβλητες δυσκολίες της καθημερινής επιβίωσης…

Και ο φακός απομακρύνεται, αλλά αυτά παραμένουν εκεί, δίπλα δίπλα, κρατώντας το ένα το χέρι του άλλου. Τουλάχιστον είναι μαζί.














Βάνα Ψυχογιού