Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της

Σε πρώτο ενικό

Αυτή την φράση, που χρόνια την άκουγα και δεν της έδινα τόση σημασία, πλέον μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω το βαθύτερο νόημά της. Ένας μετά τον άλλον, ολοένα και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί, νέα άτομα, αποφασίζουν να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους και να εγκαταλείψουν τη χώρα μας, εάν δεν το έχουν κάνει ήδη, για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη σε χώρες του εξωτερικού, όπως Γερμανία, Αγγλία, Βρυξέλλες και γενικά σε χώρες με σχετικά μικρά ποσοστά ανεργίας.


Και μάλιστα, αρκετοί φεύγουν χωρίς να έχουν βρει από πριν μια δουλειά στο εξωτερικό, για να εργασθούν οπουδήποτε, αρκεί να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα προς τα ζην και να εξαφανιστούν από εδώ. 

Όπου και να γυρίσεις βλέπεις ανθρώπους, με σκυμμένα κεφάλια, όχι απλώς απογοητευμένους, διαλυμένους από την αδυσώπητη πραγματικότητα που βιώνουν στην Ελλάδα. Το μοναδικό θέμα συζήτησης είναι η κατάντια που έχουν οδηγήσει τη χώρα μας, η αδυναμία να βγάλουν το μήνα, η ανεργία που καλπάζει πλέον με ρυθμό ανεξέλεγκτο ή στο άλλο άκρο τα εξοντωτικά ωράρια εργασίας για να πάρουν ένα μισθό της πείνας.

Νέοι άνθρωποι, άνθρωποι που δουλεύουν χρόνια, άνεργοι, συνταξιούχοι, άνθρωποι που χάνουν τα επιδόματα αναπηρίας, όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι. Χαραμάδα φωτός δεν βλέπουν από πουθενά και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό, γιατί αν μας κλέψουν και το μοναδικό πράγμα, το οποίο δεν μπορεί να μεταφραστεί σε καμία γλώσσα και είναι ίδιον της ιδιοσυγκρασίας μας, το κέφι, τότε…

Το πιο λυπηρό είναι να μιλάς με ανθρώπους και να βλέπεις στα μάτια τους την απόγνωση, να είναι έτοιμοι στην κυριολεξία να βάλουν τα κλάματα γιατί δεν αντέχουν άλλο, δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα. Να βλέπεις ανθρώπους να περιμένουν στα ΚΕΠΑ για να περάσουν από επιτροπή για τα επιδόματα ή την ιατρική περίθαλψή τους και να έχουν λυγίσει, έχοντας να αντιμετωπίσουν πέρα από το πρόβλημά τους  και την απίστευτη γραφειοκρατία που τους υποβάλλουν, για να εξασφαλίσουν αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Το κράτος πρόνοιας μας αποχαιρετά κι αυτό.

Ένα ένα, οποιαδήποτε αξία, δικαίωμα, κεκτημένο φαίνεται να καταρρέει. Η φράση : “H Ελλάδα, η χώρα του πολιτισμού και της Δημοκρατίας”, ηχεί στ’ αυτιά μας πλέον σαν αστείο. Ποιά δημοκρατία, όταν φτάσαμε στο σημείο να κυνηγάνε όποιον αποκαλύπτει σκάνδαλα πολιτικών, επιχειρηματιών και λοιπών “επιφανών” ατόμων, όταν φιμώνουν την ελευθερία του λόγου και συλλαμβάνουν απροκάλυπτα δημοσιογράφους με δήθεν προσχήματα παράβασης προσωπικών δεδομένων… Όταν σε καθημερινή βάση, ακούμε για ξυλοδαρμούς και βάναυσες πράξεις εναντίον μεταναστών από τους ράμπο της Χρυσής Αυγής… Όταν μας προσφέρουν ληγμένα στο σούπερ-μάρκετ σε χαμηλότερη τιμή… Όταν ακόμα για να παρακολουθήσουμε την παρέλαση χρειαζόμαστε ειδική πρόσκληση…  Όταν γενικά η αξιοπρέπειά μας οδηγείται διαρκώς προς την κατιούσα.

Η λίστα δεν έχει τελειωμό. Αν αρχίσει κάποιος να καταγράφει σε καθημερινή βάση τις απίστευτες και απροκάλυπτες ενέργειες που γίνονται κατά της Δημοκρατίας, θα καταλήξει στο ότι πια δυστυχώς δεν υπάρχει Δημοκρατία. Αυτό ήταν μας τελείωσε. Αυτό που έχουμε είναι μια κεκαλυμμένη Δικτατορία. Δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε για πολέμους προ των πυλών, γιατί αυτό που ζούμε είναι μια αναβίωση περασμένων δεκαετιών, στο «πακετάκι» μιας επίπλαστης Δημοκρατίας.

Πως λοιπόν, ένας μετά τον άλλον, νέοι άνθρωποι να μην φεύγουν; Ίσως κάποιοι να πουν : Πρέπει να μείνουμε εδώ, να πολεμήσουμε, δεν θα τους αφήσουμε να μας διώξουν από τη χώρα μας… Ίσως η λύση να μην είναι η φυγή, αλλά η αντιμετώπιση των καταστάσεων με αλληλεγγύη και συνένωση… Ίσως πάλι, ένα νέο ξεκίνημα κάπου άλλου να είναι λυτρωτικό… Ο καθένας διαλέγει και παίρνει. Άλλωστε ο καθένας παλεύει με όποιον τρόπο μπορεί τους δαίμονές του.

Β.Ψ.